Impreza zaczęła się o 20:00 występem Lao Che. Niestety, przez cały koncert bardziej koncentrowałam się na unikaniu ciosów osób, które za mną skakały i machały pięściami niż na muzyce. Dlatego też niewiele zapamiętałam, choć piosenki o Powstaniu warszawskim wywołały we mnie gorzką refleksję: “dzisiejsza młodzież” krzycząca o wolności… Chyba się starzeję, innego wyjaśnienia nie widzę. Ale muszę przyznać, że Lao Che dało niezwykle energetyczny koncert. Sama bym sobie poskakała w innych warunkach. I muszę nauczyć się tańczyć jak Denat, stanowczo muszę.

Po koncercie nastąpił pokaz videomappingu. Z żalem muszę przyznać, że nie zrobił na mnie piorunującego wrażenie. Bardzo ładnie wyglądały momenty, kiedy części ścian wyglądały, jakby przesuwały się w przód i w tył. Muzyka również idealnie współgrała z pokazem, ale było to tylko ładne.

Po pokazie nadeszła chwila, na którą tak naprawdę najbardziej czekałam: na scenę wkroczyło Voo Voo. Amatorzy pogo poszli uzupełnić poziom płynów w organizmie, więc miałam idealne warunki: stałam tuż pod sceną, wszystko idealnie widziałam i słyszałam. Był to jeden w bardziej rockowych występów, pełnych pozytywnej energii i radości z grania oraz słuchania. Mateusz Pospieszalski standardowo bawił się z widzami,  biegał po scenie i ku uciesze zebranych dał klapsa Karimowi Martusewiczowi. Ot, taka tradycyjna atmosfera radości. Najbardziej podobały mi się dwa momenty: “Nim stanie się tak” w wykonaniu publiczności, której głos niósł się przepięknie przez całą Halę Stulecia, a także niesamowite solo na bębnach Michała Bryndala. Wrażenie spotęgowała gra świateł idealnie pasująca do dźwięków perkusji.

Co ciekawe, był to już mój dziesiąty koncert w ostatnim czasie, a dla mojej siostry – pierwszy. I czuję, że na tym jednym się nie skończy. Chyba za bardzo jej się podobało.

Przed występem Lecha Janerki ponownie można było obejrzeć videomapping. Nasz wrocławski muzyk zaczął od akustycznych wersji swoich utworów, żeby potem “zaatakować” z pełną energią. Niestety, oznaczało to powrót amatorów pogo, dlatego uciekliśmy na trybuny. Na szczęście i tam dźwięk był idealny (a padły głosy, że podczas koncertów Lao Che i Voo Voo niewiele było słychać), a scenę widzieliśmy dość dobrze. I przy okazji tłum bawiących się ludzi. Wielki uśmiech wywołała dla mnie dedykacja dla “przeciwników ACTA”, po której rozległy się ogromne brawa, a Janerka po chwili dodał “i dla zwolenników ACTA”. Nastraszyłam siostrę piosenką “Strzeż się tych miejsc” (po imprezie wracałyśmy właśnie na Trójkąt), śpiewałam o zabawie, która nie jest dla dziewczynek i na koniec wyobraziłam sobie, że zawsze mam czas. Myślę, że warto wybrać się w marcu albo kwietniu do Alibi, ale to jeszcze sporo czasu.

 Na zakończenie do Janerki dołączył Waglewski i zagrali razem dwa utwory: “Mój sztylecik w twoim sercu” i “Rower”, czyli to, co miałam okazję już usłyszeć podczas Męskiego Grania. Widać było, że panów cieszy wspólne granie, a to cieszyło publiczność. Mnie również.

Jeszcze troszkę pomarudzę: koncert mógłby zacząć się dwie godziny wcześniej, bo pod koniec byłam już niesamowicie zmęczona. Chociaż to z kolei przeczyłoby idei “nocy otwartej”. Cóż, i tak źle, i tak niedobrze. Myślę też, że powinno się zainwestować w porządne barierki. Te z piątku chwiały się na tyle mocno, że ochroniarze musieli je przytrzymywać, żeby się nie przewróciły. Poza tym i wspomnianym już pogo innych zarzutów nie mam. Impreza bardzo mi się podobała, świetnie się bawiłam, a i moja siostra powinna ją dobrze wspominać. Siniaki zapewne nie pozwolą szybko o sobie zapomnieć.

Na zakończenie pochwalę się, że udało mi się zdobyć autograf od pana Janerki. Zupełnym przypadkiem, ale w ten sposób mam bardzo miłą pamiątkę w moim magicznym kalendarzu.

Parę spraw organizacyjnych: chwilowo nastąpi przerwa w bywaniu na różnego rodzaju imprezach, ciężko ocenić, jak długa. Z kalendarza wypadły koncerty Centerporary Noise Sextet (odbył się w niedzielę) i Raz, Dwa, Trzy, a Fisz stoi pod dużym znakiem zapytania. Niestety, czasem trzeba z czegoś zrezygnować…

I właśnie wczoraj Flit wystąpił we Wrocławiu. Dowiedziałam się o tym przez przypadek, ale radośc była duża. Bilet kupiłam odpowiednio wcześniej i odliczałam dni. Trochę martwiłam się, że ze składu, który znam, w 2011 roku została tylko jedna osoba, Андрій Марків (Andrij Markiw), widoczny na zdjęciu. Na szczęście Andrij jako główny wokalista sprawdził się świetnie. Reszta zespołu również nie zawiodła moich oczekiwań.

Muszę jednak trochę ponarzekać. Jeśli koncert ma zacząć się o 20:00, to oczekuję, że o tej 20:00 muzycy wyjdą na scenę i zaczną grać. Ale nie w Łykendzie… 40 minut opóźnienia to ponoć standard, a szkoda. Nie podobało mi się również, że na środku sali stały stoliki. Mimo wszystko Flit to zespół rockowy, więc ludzie chcieli sobie poskakać, a mieli na to naprawdę niewiele miejsca. Ostatnim zarzutem jest nagłośnienie. Było koszmarne, jeszcze dzisiaj mam problemy ze słuchem. W momencie, gdy Andrij głośniej śpiewał, z głośników wydobywał się tylko jazgot, pojedyncze dźwięki były praktycznie nie do odróżnienia. Wniosek jest prosty: Łykendu nie polubiłam.

Sam koncert natomiast był pełen energii. Początkowo pod sceną oprócz mnie stały może jeszcze trzy osoby, ale już kilka utworów później zrobiło się dość tłoczno. Ukraińscy muzycy rozgrzali publiczność i nawiązali bardzo dobry kontakt mimo braku znajomości języka polskiego. Widzowie skakali i śpiewali razem z zespołem, domagając się bisów, które Flit grali, żartując, że chcemy ich śmierci na scenie. Koncert zakończyli po prawie dwóch godzinach grania, w czasie których zagrali utwory ze wszystkich swoich płyt. Których to płyt zresztą nie można już nigdzie dostać. A tak liczyłam na jakiś mały zakup…

Podsumowując, koncert był naprawdę udany. Przekonałam się, że mój ukraiński jest naprawdę marny, ale mam chociaż zdjęcie z muzykami. Mam też nadzieję, że do Łykendu więcej nie trafię. Bo choć miejsce wydaje się fajne na spotkanie ze znajomymi, to koncert wolałabym obejrzeć w innym miejscu.

A jednak komentarz będzie, choć krótki. W ciągu tygodnia odtwarzałam utwory Haydamków ponad 570 razy. To chyba mój rekord.

Przeglądając plan Męskiego Grania w Żywcu, nie miałam pojęcia, kim są Mitch & Mitch i co zagraja, ale już wtedy byłam otwarta na nowe muzyczne doznania, więc z ciekawością obserwowałam ich poczynania na scenie. I to był chyba najlepszy koncert w Żywcu. Zapisał się w mojej pamięci dość wyraźnie, ale długo nie znalazłam o nich żadnej informacji. Aż tu nagle okazało się, że grają w Firleju. Takiej okazji przepuścić nie można.

Chyba miałam za duże oczekiwania, bo choć ze sceny wręcz kipiała energia, a muzyka wywoływała uśmiech na ustach, to nie było żadnych fajerwerek. Koncert oceniłam jako “fajny”. No właśnie, tylko “fajny”. Nic mnie nie porwało, nie zachwyciło… Ale podejrzewam, że to wina miejsca, z jakiego słuchałam. Rozpraszali mnie kręcący się ludzie (co ciekawe, w pewnym momencie zorientowałam się, że klub jest prawie pusty – spora część publiczności zwyczajnie sobie poszła) i otwierajace się co chwilę drzwi. Cóż, bardzo łatwo mnie zdekoncentrować. Swoją drogą, w pewnym momencie mój umysł się zbuntował i wyłączyłam się na jakąś chwilę.

Mimo wszystko jestem zadowolona, choć w umiarkowanym stopniu. Liczyłam na coś więcej. Co najmniej na powtórkę z Męskiego Grania.

Koncertów Voo Voo widziałam sporo: lepszych i gorszych. Do dziś pierwsze miejsce zajmował ten lipcowy w Poznaniu. No właśnie, do dzisiaj. Kolejny raz zostałam całowicie zaczarowana. Zaczęło się od miejsca: już raz miałam okazję przekonać się, jak piękną budowlą jest Synagoga pod Białym Bocianem, więc wiedziałam, czego się spodziewać. Do tego odpowiednie światła, które stworzyły iście magiczny klimat. Czułam się, jakby ktoś przeniósł mnie do innego świata. Za oknami ponuro, deszczowo, a we wnętrzu Synagogi żywe barwy tworzyły bardzo ciepłą atmosferę. Już pierwsze dźwięki gitary pana Waglewskiego dopełniły tego obrazu.

Zawsze miałam słabość do instrumentów smyczkowych, dlatego obecność Ladies String Quartet bardzo mnie cieszyła. Tym bardziej, że pozwoliłam sobie przesłuchać nagrań z innych koncertów z tymi paniami. Smyczki idealnie wpasowały się w atmosferę koncertu i pozwoliły całkowicie odpłynąć do jakiejś odległej krainy. Jednocześnie nie przeszkadzały w improwizacjach, które są przecież nieodłączną częścią występów Voo Voo. Tutaj aż muszę wspomnieć o wspaniałej kontrabasowej solówce Karima Martusewicza i zabawach Mateusza Pospieszalskiego. Kolejny raz wciągnął w swoją grę publiczność, wywołując radosny śmiech i gorące oklaski. I znowu dało się zauważyć, jaką radość sprawia panom z Voo Voo obcowanie z muzyką. A ten nastrój udzielił się publiczności.

Naprawdę trudno napisać mi coś konstruktywnego. Przez dwie godziny siedziałam jak zahipnotyzowana, dając się powrać dźwiękom ze sceny. Uśmiech sam pojawiał mi się na twarzy, nogi wystukiwały rytm, a ręce układały się do oklasków. Z pewnością było niesamowicie, pięknie… magicznie. Tak, to chyba dobre słowo.

Jak zawsze po dobrym koncercie, zostałam z poczuciem niedosytu. Nazywam ten stan “depresją pokoncertową”. Bo kto wie, ile przyjdzie mi teraz czekać na kolejny koncert Voo Voo?

Jelonek w formie, to na pewno. Zawsze podziwiałam jego niespożytą energię na scenie i ogromne poczucie humoru. Publicznosć bardzo szybko załapała rytm i pod sceną rozgorzało szalone pogo, które obserwowałam sobie z balkonu, nie przestając się uśmiechać. I widać było, że Jelonkowi taki widok też się podobał, bo jeszcze zachęcał do budowania “ścian śmierci” (swoją drogą, ta nazwa szalenie mnie śmieszy). Nie zabrakło również tradycyjnego wężyka, młynka czy białego tango. I tutaj przy okazji brawa dla pana ochroniarza, który łapał wszystkich latających, a potem także namawiał do klaskania i sam świetnie się bawił. Jelonek aż przestał na chwilę grać, żeby przybić mu piątkę. Panu ochroniorzaowi się nie dziwię, nawet ja na tym balkonie nie mogłam się powstrzymać i tupałam nogą, kiwałam się do rytmu i machałam głową. A co, też mi się podobało!

Najprościej mówiąc: Nie zawiodłam się, wręcz przeciwnie. Chyba nawet nie spodziewałam się tak dobrego koncertu, z tego powodu, że widziałam ich sporo. Wszystkie dobre (albo świetne – Ursynalia 2011 i Woodstock 2010), dlatego oczekiwałam jakiegoś lekkiego znudzenia, a tutaj – ogrom energii, mnóstwo radości z grania i cierpliwość oraz dobre słowo dla fanów. Nie tylko oni dobrze bawili się na koncercie. Widać, że Jelonkowy zespół kocha scenę i kocha to, co robi. I te dobre emocje trafiają do ludzi. Spójrzcie na Jelonka i spróbujcie się nie uśmiechnąć.

Kiedy nadarzy się okazja, pewnie znowu wybiorę się na jego koncert, ale póki co – Jelonek z Woodstocku i metalowy wężyk. Wczoraj też było tak fajnie.

Filed under: Koncerty, Muzyka Tagged: Eter, Jelonek, koncert, pogo, Revenge ]]> http://irrem.wordpress.com/2012/01/13/zemsta-jelonka-czyli-jelonek-z-nowa-plyta-w-eterze/feed/ 2 owcainblack Jelonek http://irrem.wordpress.com/2012/01/04/noworoczne-zapowiedzi/ http://irrem.wordpress.com/2012/01/04/noworoczne-zapowiedzi/#comments Wed, 04 Jan 2012 14:27:39 +0000 owcainblack http://irrem.wordpress.com/?p=95 ]]> Co czeka nas na początku 2012 roku?

• Na dobry początek, bo już w przyszłym tygodniu, posłuchamy, jak na żywo brzmi nowa płyta Jelonka. Mam nadzieję, że koncert mnie nie zawiedzie i nie spadnie poniżej zeszłorocznego jelonkowego poziomu.
• Dziesięć dni później wyczekiwana przeze mnie akustyczna odsłona Voo Voo, tym razem z towarzyszeniem Ladies String Quartet. Ponieważ obejrzałam nagranie podobnego koncertu z Lublina, czuję, że będzie naprawdę magicznie. Całe szczęście, że to już niedługo!
• Zaraz po Voo Voo mam w planach występ Mitch&Mitch. Zespół, który usłyszałam pierwszy raz na Męskim Graniu w Żywcu w 2010 roku. Wtedy zostawili mnie (mówiąc kolokwialnie) ze szczęką na trawie, a jak wypadną teraz, po zmianie składu? Okaże się już 28 stycznia.
• W połowie lutego koncert-niespodzianka. Znaleziony zupełnie przypadkiem, ale za to wyczekiwany od dawna. Do Łykendu zawita ukraińska grupa rockowa Flit, których słucham już dość długo, a nigdy nie udało mi się zobaczyć ich na żywo. Żałuję jedynie, że nie zobaczę ich w oryginalnym składzie, jednak tym bardziej mam wysokie wymagania. Może nawet będzie szansa poćwiczyć mój ukraiński?
• Kilka dni po naszych wschodnich sąsiadach mój kalendarz znowu robi się bardziej jazzowy. Tym razem Conterporary Noise Sextet i również mój pierwszy raz z nimi. Mam nadzieję, że nic nie wciśnie się do moich planów i uda się posłuchać ich wspaniałej muzyki na żywo.
• Na początku marca poczuję się bardziej hiphopowo i wybiorę się na koncert Fisza, który miał odbyć się w listopdzie. Obym miała okazję do tego czasu przesłuchać nową płytę braci Waglewskich – “Zwierzę bez nogi”.
• Ostatnia zapowiedź to Raz, Dwa, Trzy symfonicznie. Zgodnie z obietnicą nie zamierzam czekać kolejnych siedmiu lat na ich koncert. Tym bardziej taki nietypowy.

Mam także cichą nadzieję, że między te daty wcisną się jeszcze inne wydarzenia: w końcu obiecałam sobie częstsze wizyty w teatrze. Może również zmotywuję się w końcu do napisania kilku recenzji? Może znajdzie się tutaj miejsce także dla literatury, której w ubiegłym roku było trochę mało?

Możecie także spodziewać się wpisów z serii “Bez komentarza”. Jeśli coś mnie tak bardzo mocno zachwyci, że zabraknie mi słów, postaram się, aby znalazło się tutaj. Trzeba się dzielić fascynacjami.

Nie pozostaje mi już nic innego, jak życzyć wszystkim dobrego 2012 roku. Niech będzie lepszy niż poprzedni, pełen wrażeń i niezapomnianych przeżyć oraz nieustannych zachwytów.

W drugiej połowie roku zaliczyłam trzy spektakle teatralne i dwa operowe. Marnie, oj marnie… Postanawiam poprawę i w przyszłym roku chciałabym odwiedzać teatry do najmniej raz w miesięcu. Co z tego wyjdzie – zobaczymy.

Przy okazji ogłaszam małą przerwę: mój kalendarz kulturalny do połowy stycznia jest pusty, więc pewnie do tego czasu i tutaj nie pojawi się nic nowego. Ale cierpliwości, niedługo wrócę!

Pozostaje mi życzyć wszystkim radosnych, rodzinnych Świąt spędzonych w miłej atmosferze. Niech nie zabraknie Wam uśmiechu i pogody ducha, a także cierpliwości. Życzę też przyjemnej zabawy na Sylwestra oraz wszystkiego dobrego w Nowym Roku – w tym także wielu wspaniałych przeżyć kulturalnych.

Wesołych Świąt!

Właśnie dlatego pierwsze minuty “Ogrodu Marty” poważnie mnie zaniepokoiły. Nie potrafiłam kompletnie poradzić sobie dość nietypową sekwencją dźwięków, z ubogą scenografią opartą właściwie tylko na grze świateł, i urwanymi monologami. Zachwyt poczułam dopiero kiedy kurtyna opadła, zapaliły się światła i wyszłam do szatni.

“Ogród Marty” to historia o miłości, przemijaniu, zazdrości, spełnianiu marzeń, rozczarowaniu… Długo mogę wymieniać. W ciągu godziny znalazłam wiele znaczeń i sensów, które wbiły się w moją głowę i nie pozwalały o sobie zapomnieć. Tematy znalazłam dopiero po zakończeniu opery. Wcześniej miałam wrażenie chaosu, bezsensu: elektroniczne, lekko kakofoniczne dźwięki, ogrom powtórzeń, dialogi bez odbiorców, głos zza sceny. Moment, kiedy głos przestał być tylko głosem, a stał się osobą, był chyba kulminacją. Wtedy wszystko zaczęło zmierzać ku jednemu końcowi, zaczęło się rozjaśniać. Ale to ciągle było za mało, żeby się zachwycić.

Opera się skończyła, a ja siedziałam i próbowałam poukładać jakoś to, czego doświadczyłam. Mechanicznie oklaskiwałam artystów, szukając w głowie wrażeń, jakie odniosłam. Gdzieś na schodach, coś w moim mózgu zaskoczyło i  pomyślałam, że nie widziałam czegoś podobnego. I było to wrażenie pozytywne. Im bardziej analizowałam i zastanawiałam się nad spektaklem, tym bardziej czułam się zachwycona.

Ktoś kiedyś powiedział (niestety, nie wiem, gdzie to słyszałam ani z czyich ust padły te słowa), że większym sukcesem dla artysty jest milczenie po jego występie niż nawet największy aplauz. Jeśli tak jest, to stan mojego umysły po obejrzeniu “Ogrodu Marty” z pewnością powinien zadowolić twórców tej opery.

Koncert odbył się w Synagodze pod Białym Bocianem, miejscu magicznym. Trafiłam tam po raz pierwszy, ale nie potrzebowałam wiele czasu, żeby zakochać w tym biało-złotym wnętrzu. Magii dodawało przepiękne, ciepłe oświetlenie sceny.

Artystce na scenie towarzyszyli David Dorůžka – praski gitarzysta, Łukasz Żyta (perkusja), Michał Barański (kontrabas), grupa Atom String Quartet oraz pianista i zarazem kompozytor większości utworów Michał Tokaj. Muzykom udało się stworzyć niezwykły, liryczny nastrój, idealnie komponujący się z oświetleniem Synagogi i głosem Agi Zaryan. Tego wieczoru zabrzmiały interpretacje wierszy Czesława Miłosza oraz trzech poetek: Anny Świrszczyńskiej, Jane Hiershfield i Denise Levertov.

Siedzenie w Synagodze zmieniło się w wędrówkę do pełnej niezwykłości krainy poezji. W dodatku poezji połączonej z przepiękną muzyką. Całość budziła w słuchaczach uczucie błogości i delikatności, a stąd już niedaleko do zachwytu. Najprzyjemniej dla mnie zabrzmiała piosenka śpiewana przy akompaniamencie samego tylko kontrabasu. Niestety, nie pamiętam jej tytuł, nad czym bardzo ubolewam. Za to do tej pory po głowie chodzi mi inny utwór, śpiewany jako ostatni z towarzyszeniem publiczności. Na płycie “To jedno” Aga Zaryan wykonuje z Grzegorzem Turnauem. I czarują, przepięknie czarują.

Podczas występu Agi Zaryan nie zostałam “wzięta do nieba”, co mi się zdarzało w trakcie wielu koncertów. Ale nie mogę powiedzieć, że mi się nie podobało. Wręcz przeciwnie! Ani trochę nie żałuję, że trafiłam wczoraj do Synagogi pod Białym Bocianem. Nawet jeśli nie darzę szczególnym uwielbieniem Czesława Miłosza, to interpretacje jego utworów w wykonaniu Agi Zaryan trafiły idealnie w moje poczucie estetyki.